Paradygmaty nowej dyscypliny

Słowa kluczowe: bibliologia, informatologia, komunikacja społeczna, nauki o mediach

Streszczenie

Cel: Celem artykułu jest analiza przesłanek skłaniających do określenia paradygmatów dyscypliny nauki o komunikacji społecznej i mediach w kontekście nowej klasyfikacji dziedzin i dyscyplin nauki. Metody badań: Przy założeniu, że w nowej dyscyplinie dominują przedstawiciele dotychczasowej nauki o mediach oraz bibliologii i informatologii istotne jest podjęcie dyskusji tożsamościowej, wyodrębnienie subdyscyplin oraz udoskonalenie narzędzi badawczych. Wyniki i wnioski: W artykule przedstawiono chronologiczny i problemowy zarys rozwoju badań mediów w Polsce, szczególnie po 2011 roku, z uwzględnieniem aktywności Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej. Wartość poznawcza: Zwrócono uwagę na potencjał wynikający z połączenia dyscyplin autonomicznych charakteryzujących się multigenetycznością i otwartością.

Bibliografia

Dziennik Ustaw (2018). Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 20 września 2018 roku w sprawie dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych, Dz.U. poz. 1818.

Dziennik Ustaw (2011). Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 roku w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych, Dz.U. nr 179 poz. 1065.

Dziennik Ustaw (2019). Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 stycznia 2019 roku w sprawie współczynników kosztochłonności, Dz.U. poz. 202.

Gawroński, S. (2009a). Kształcenie dziennikarzy w Polsce. Opinie i oczekiwania studentów. Kraków–Rzeszów–Zamość: Wydawnictwo Konsorcjum Akademickie.

Gawroński, S. (2009b). Kształcenie dziennikarzy w Polsce. Opinie i oczekiwania środowiska naukowo-dydaktycznego. Rzeszów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania.

Gawroński, S., & Polak, R. (2010). Dziennikarstwo i komunikacja społeczna – nowe wyzwania. Kierunki zmian w kształceniu w zakresie dziennikarstwa i komunikacji społecznej. Kraków–Rzeszów–Zamość: Wydawnictwo Konsorcjum Akademickie.

Goban-Klas, T. (1999). Media i komunikowanie masowe. Teorie i analizy prasy, radia, telewizji i Internetu. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Goban-Klas, T. (1976). Od wielo- do interdyscyplinarności. Studia Filozoficzne, 2, 77–90.

Goban-Klas, T. (2011). Wartki nurt mediów. Ku nowym formom społecznego życia informacji. Kraków: Universitas.

Hofman, I. (2016). Historia, status i kierunki badań w naukach o mediach w Polsce. W G. Ptaszek, T. Bielecki (Red.), Media.pl Badania nad mediami w Polsce (s. 20–36). Kraków: Wydawnictwo Libron.

Hofman, I. (2015). Multigenetyczność dziennikarstwa w nauce i dydaktyce. Roczniki Nauk Społecznych, 3, T. 7(43), 113–124. doi: http://dx.doi.org/10.18290/rns.2015.7(43).3-8

Hofman, I. (2017). Status dyscypliny nauki o mediach. Konieczna zmiana. W A. Adamski, S. Gawroński, & M. Szewczyk (Red.), Nauki o mediach i komunikacji społecznej. Krystalizacja dyscypliny w Polsce. Tradycja, nurty, problemy, rezultaty (s. 41–54). Warszawa: Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR.

Hofman, I. (2013). Paradygmat nauki o mediach a działalność sekcji badawczych PTKS. W Z. Kruszewski (Red.), Towarzystwa naukowe w Polsce: dziedzictwo, kultura, nauka, trwanie (T. 1, s. 198–211). Warszawa: Rada Towarzystw Naukowych przy Prezydium PAN.

Hofman, I., & Pataj, M. (w druku). Dydaktyka dziennikarska w Polsce po 1989 roku. W K. Wolny-Zmorzyński, & K. Konarska (Red.), Klinika dziennikarstwa.

Jabłonowski, M., & Gackowski, T. (2012). Tożsamość nauk o mediach. Obszary, perspektywy, postulaty. Studia Medioznawcze, 2(49), 15–24.

Jabłonowski, M., & Jakubowski, W. (2014). Status teoretyczny nauk o mediach – kilka uwag do dyskusji. Studia Medioznawcze, 4(59), 11–25.

Jabłonowski, M., & Mielczarek, T. (2018). Komunikowanie społeczne i media – federacja, a nie inkorporacja. Studia Medioznawcze 4(75), 13–27.

Journalistic Role Performance Around the Globe (2019). Pobrane 15 marca 2019 z https://www.journalisticperformance.org

Maślanka, J. (1976). Encyklopedia wiedzy o prasie. Wrocław: Wydawnictwo Zakładu Narodowego im. Ossolińskich.

Migoń, K. (2005). Bibliologia – nauka o kulturze książki. Nauka, 2, 49–57.

Mrozowski, M. (2012). Tożsamość nauk o mediach. Przyczynek do dyskusji. Studia Medioznawcze, 2(49), 24–30.

Pisarek, W. (2017). Transformacja komunikacji społecznej na przełomie XX i XXI wieku. W A. Żbikowska-Migoń, & M. Skalska-Zlat (Red.), Encyklopedia książki (s. 33–42). Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.

Pisarek, W. (2008). Wstęp do nauki o komunikowaniu. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne.

Pisarek, W. (Red.). (2006). Słownik terminologii medialnej. Kraków: Universitas.

PTKS (2018). Dokumenty z archiwum Polskiego Towarzystwa Komunikacji Społecznej.

Socha, I. (2016). Nauka o książce w Polsce w latach 1945–2015. Teoretyczne źródła inspiracji. Roczniki Biblioteczne, 60, 41–70.

Sosińska-Kalata, B. (2013). Obszary badań współczesnej informatologii (nauki o informacji). Zeszyty Informacji Naukowej 51(2), 9–41.

Opublikowane
2019-09-03
Jak cytować
HofmanI. (2019). Paradygmaty nowej dyscypliny. Studia Medioznawcze, 20(4), 308–317. https://doi.org/10.33077/uw.24511617.ms.2019.4.163
Dział
Artykuły