Eksperymentalne badania pilotów dronów telewizyjnych: metody gromadzenia, wizualizacji i analizy danych dotyczących ruchu oka i głowy pilota w czasie lotu z widocznością drona

Słowa kluczowe: bezpieczeństwo lotu dronem, drony w telewizji, filmowanie dronem, metoda wideoanalityczna, mobilny okulograf

Streszczenie

Obraz rejestrowany przez drony telewizyjne, włączany do materiałów reporterskich i relacji live, rozszerza możliwości informacyjne współczesnych telewizji. Ponieważ technologia ta wykorzystywana jest w przemyśle telewizyjnym od niedawna, badania dotyczące pilotów telewizyjnych dronów są jeszcze stosunkowo skromne. Kwerenda literatury wskazuje, że naukowcy stale poszukują najbardziej efektywnych metod badań pracy pilotów dronów telewizyjnych, m.in. w celu poprawy parametrów używanych przez tych pilotów kontrolerów lotu dronów. Cel: stworzenie i przetestowanie eksperymentalnej metody badawczej wykorzystującej techniki realizacji obrazu wideo, która, w zestawieniu z innymi metodami stosowanymi w badaniach medioznawczych (eyetracking i badania deklaratywne), pozwoli na uzyskanie komplementarnych danych dotyczących ruchów głowy i oka pilota drona umożliwiających obserwację drona i ekranu kontrolera drona. Metody badań: pomiary biometryczne: eyetracking, eksperymentalna metoda technik realizacji i analizy obrazu wideo, metoda sędziów kompetentnych, badanie ankietowe. Wyniki i wnioski: potwierdzono przydatność przyjętych metod w prowadzeniu badań dotyczących obserwacji drona i jego kontrolera w czasie lotu z widocznością drona. Wartość poznawcza: zastosowanie przyjętej metody eksperymentalnej pozwoliło na wyodrębnienie współczynnika lotu VLOS (lot z widocznością drona), którego wartość może wskazywać na poziom bezpieczeństwa i efektywności filmowania dronem. W wymiarze praktycznym współczynnik ten może być przydatny m.in. przy projektowaniu szkoleń dla pilotów dronów telewizyjnych oraz w ocenie ryzyka lotu w danej przestrzeni powietrznej.

Bibliografia

Adamski, M. (2016). Modelowanie i badania procesu sterowania bezzałogowymi statkami powietrznymi. Radom: Wydawnictwo Naukowe Instytutu Technologii Eksploatacji – PIB.

Block, B. (2010). Opowiadanie obrazem. Tworzenie wizualnej struktury w filmie, telewizji i mediach cyfrowych. Warszawa: Wydawnictwo Wojciech Marzec.

Dziennik Ustaw, 2016, poz. 1317. Pobrane 20 marca z http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160001317

Gorbaniuk, O. (2016). Wykorzystywanie procedury sędziów kompetentnych w naukach społecznych i możliwości jej oceny psychometrycznej za pomocą narzędzi dostępnych w statistica. Pobrane 15 stycznia 2020 z https://media.statsoft.pl/pdf/czytelnia/wykorzystywanie_procedury_sedziow_kompetentnych.pdf

Hildebrand, J.M. (2019). Consumer Drones and Communication on the Fly. Mobile Media & Communication, 7 (3). doi.org/10.1177/2050157919850603

Hoepf, M., Middendorf, M., Epling, S., & Galster, S. (2015). Physiological Indicators of Workload in a Remotely Piloted Aircraft Simulation. Proceedings of the 18th International Symposium on Aviation Psychology. Dayton, OH: International Symposium on Aviation Psychology.

Khamis, M., Kienle, A., Alt, F., & Bulling, A. (2018). GazeDrone: Mobile Eye-Based Interaction in Public Space Without Augmenting the User. Proceedings of the 4th ACM Workshop. doi: 10.1145/3213526.3213539

Lisowska-Magdziarz, M. (2013). Metodologia badań nad mediami - nurty, kierunki, koncepcje, nowe wyzwania. Studia Medioznawcze, 53 (2). Pobrane 30.01.2020 z https://studiamedioznawcze.pl/Numery/2013_2_53/pelny.pdf

Łomow, B.F., & Płatonow, K.K. (Red.). (1984). Eksperymentalna psychologia lotnicza. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

McIntire, L., McKinley, R. A., McIntire, J., Goodyear, C., & Nelson, J. (2013). Eye Metrics: An Alternative Vigilance Detector for Military Operators. Military Psychology, 25 (5), 502-513. https://doi.org/10.1037/mil0000011

Pokropski, M. (2013). Cielesna geneza czasu i przestrzeni. Warszawa: Wydawnictwo IFiS PAN.

Polska Agencja Żeglugi Powietrznej (b.d). Zasady wykonywania lotów bezzałogowymi statkami powietrznymi i modelami latającymi (RPA). Pobrane 10 września 2019 z https://www.pansa.pl/index.php?menu_lewe=ops_drony〈=_pl&opis=OPS/ops_rpa_vlos

Peissl, S., Wickens, Ch., & Baruah, R. (2018). Eye-Tracking Measures in Aviation. A selective Literature Reviev. The Intenational Journal of Aviation in Psychology, 28 (3-4). doi.org/10.1080/24721840.2018.1514978

Wang, Y., Gu, B., Guo, X., Xiong, D., Bai,Y., Du, Y., & Liu Q. (2019). Validation of Ergonomics Evaluation Method Based on Eyetracking Technology in Unmaned Aerial System. In S. Long, B., & S. Dhillon (Eds.), Man-Mashine-Environment System Engineering (pp.793-801). Singapoor: Springer. doi.org/10.1007/978-981-13-8779-1

Ziv, G. (2016). Gaze Behavior and Visual Attention: A Review of Eye Tracking Studies in Aviation. The Intenational Journal of Aviation in Psychology, 26 (3-4). doi.org/10.1080/10508414.2017.1313096

Opublikowane
2020-11-11
Jak cytować
Kożdoń-DębeckaM., & StrzeleckiS. (2020). Eksperymentalne badania pilotów dronów telewizyjnych: metody gromadzenia, wizualizacji i analizy danych dotyczących ruchu oka i głowy pilota w czasie lotu z widocznością drona. Studia Medioznawcze, 21(4), 777-795. https://doi.org/10.33077/uw.24511617.ms.2020.4.255
Dział
Artykuły